lekki spadek

I znów się zaczyna moja huśtawka... Staram się trzymać, staram się robić wszystko, co sprawia mi największą radość, stram się nie myśleć, nie analizować. Ale momentami pękam. Wszystko mnie dziś wkurza.

Dobrze, że dziś ostatnie zastrzyki. Te podwójne kłucia doprowadzają mnie już do szału. Mąż robi to wprawdzie super delikatnie, ale zrobiłam sie nerwowa i obniżyła mi się chyba granica bólu i cierpliwości do minimum. Ostatnio się rozbeczałam jak mała dziewczynka, jakby nie wiem co mi robiono. Nie lubię siebie takiej. M. wymyśla nowe sposoby, typu zastrzyk na leżąco, żebym sie tak nie spinała. Stara sie bardzo, a ja go znów młotkiem po głowie. Dobrze, że ma do mnie tyle cierpliwości.


Źle ostatnio sypiam. I boli mnie brzuch. Pewnie to działanie zastrzyków.
Chce mi się płakać. Powstrzymuje mnie tylko obecność męża, na to on nie ma cierpliwości... bo "po co płacz, skoro nie ma powodu". No niby nie ma. Ale.


Jutro kontrola u lekarza. Jadę jeszcze przed pracą. Ciekawe jak się mają moje pęcherzyki.

Jestem zmęczona tym wszystkim. Ale nie będę dziś pisać o obawach. W końcu to 10 DC, jeszcze trochę mam nadzieję przede mną...