Przyspieszamy...

Byłam dziś pierwszą pacjentką w gabinecie.
7.50 usg, moje pęcherzyki miały już 20 i 17 mm (szału nie ma, ale ok), endo też przyzwoite, więc decyzja, że podajemy ovitrelle, rano, zaraz. Oczywiście nie spodziewałam się takiego biegu spraw i nie zabrałam zastrzyku ze sobą. Zadecydowałam, że bliżej do apteki z nową receptą niż 20 km do domu. Miałam wrócić do gabinetu z zastrzykiem.
Ale.. okazało się, że w pobliskiej aptece nie ma tego leku, musiałam jechać do centrum, oddalając się tym samym od gabinetu, a przybliżając do pracy. Bez sensu było wracać przez całe miasto na zastrzyk, zwłaszcza, że na 9 musiałam być już przy biurku. Chwila zastanowienia - sama sobie nie zrobię, w pobliżu żadnej przychodni, poza tym trzeba mieć skierowanie. Telefon do męża... no i pojechałam do niego do biura. Komedia, wpadłam ukradkiem, weszliśmy obydowje do łazienki, szybki zastrzyk, zaraz po nim ukradkiem "zwiałam". Po raz pierwszy śmiałam sie przy zastrzyku, nie było nawet czasu na stres. Mam nadzieję, że nikt nie zauważył naszego "numeru w toalecie" :)

Jutro o 19 inseminacja. Błagam moje pęcherzyki, żeby pękły o czasie... żeby w ogóle pękły...
Dobrze, że po 3-tygodniowej nieobecności miałam na tyle dużo pracy, że nie było czasu na myślenie. Teraz jestem tak zmęczona, że mózg też już ma zwolnione tempo.
Jutro o tej porze już będziemy blisko 'finału'. Pojutrze już powinnam wiedzieć, czy pękły.
48 godzin. Wieczność. Co to będzie... co to będzie. Boję się trochę.
Ale mimo wszystko jestem w miarę spokojna. Przestałam obsesyjnie obserwować swój organizm i zastanawiać się, "czy kłucie w jajnikach onzacza owulację teraz? o boże, żeby nie za wcześnie", "a może owulację nadchodzącą?", "a może jej brak?", "a może nie?", a kto to wie. Ufff czekam. Czekam cierpliwie, nic mi nie pozostaje innego.
W ramach zabawnego przerywnika - przypomniało mi się, jak koleżanka kiedyś powiedziała, że tak bardzo chciała, żeby jej pęcherzyki pękły, że w dniu spodziewanej owulacji ugniatała sobie pięścią brzuch:) Ja tam dałabym się nawet kopnąć w ten brzuch, gdyby to coś pomogło;)

Ech... zmykam. Czas na odpoczynek. Jutro ważny dzień....

I post mi wyszedł wcale nie taki markotny nawet;)