13 DC

W pracy jakoś czas leciał, dużo się działo. Najgorzej było po.
Wróciłam do domu ok. 17. Miałam 1,5 godziny do wyjścia, trwało to wieczność. Nosiło mnie nieziemsko, pożarłam w ramach usprawiedliwionego stresu, bezkarnie... słoik małej nutelli. Dziś mogłam:) Wyjechałam pół godziny wcześniej, jak na złość w klinice ludzi cała poczekalnia. Przede mną 5 dziewczyn. Czekałam ponad godzinę, choć czułam godzin milion, albo dwa, napady gorąca i zimna naprzemian.... w końcu moja kolej. Szybkie wprowadzenie sondy, widok na prawy jajnik .... lekarka jeszcze nic nie powiedziała, ale ja już widziałam... zniosłam to jajo, zniosłam!!! myślałam, że rzucę się na ten ekran. Lewa strona nie pękła. Trudno, nieważne. Najważniejsze, że pękł chociaż jeden pęcherzyk, że mój oporny organizm płatający figle postanowił się trochę mi poddać. Pomijam fakt, że dopiero co, w trakcie laparoskopii, udrożniony został lewy jajowód, bo prawa drożna strona nie odpowiadała na stymulację. Tymczasem pękłam po stronie prawej, a lewa sobie śpi. Ech, nic to. Po raz pierwszy od 2,5 roku doszliśmy do takiego etapu i z tego powodu jestem najszczęśliwsza. Gdyby nic nie pękło skazana bym była na in vitro, bo lepszych leków już nie ma od tych, które dostałam. Oczywiście brałam to pod uwagę, bo chcę być mamą za wszelką cenę, ale nie ukrywam, że jednak budziło to we mnie "lekkie" przerażenie.
Tak czy siak, wyszłam z gabinetu i ciekły mi łzy z radości. Tyle miesięcy w bezwładzie i w końcu jakiś ruch. Malutki na razie, ale ruch, krok do przodu.

Teraz luteina 2x2 i czekam. Mam kolejny etap przed sobą, 14-dniowy. Mam spokój jak na razie.
Trzyma mnie radość dzisiejszego dnia. Mąż też cały zadowolony.

Emocje mnie dziś wykończyły. Czas spać. Mam nadzieję, że zasnę spokojnie....
bo przed 23.00 jadąc odebrać męża ze służbowej imprezy... zaliczyłam makdonalda. Doskonała pora na wciągnięcie jakże zdrowego i pożywnego zestawu wieśmaka. Ale dziś mi wszystko wolno. Za te nerwy, za ten stres.