Herbata z łzami

Dziś nie jest nic lepiej. Wręcz przeciwnie.
Wstałam humorzasta, koło południa już trysnęły mi łzy.
Pomyślałam, trudno, skoro już same się cisną, to popłaczę.
Posiedziałam w łazience, popłakałam, później umyłam twarz, zrobiłam gorącą herbatę - zawsze
mi dobrze robi "na płacz". Usiadłam w pokoju i schowałam głowę w kubku z herbatą, żeby mąż
nie widział. Ale łzy lały mi się do tej herbaty, więc się nie udało.
Skoro już zauważył liczyłam na jakieś przytulenie. Ale nie. Mąż się wściekł,
że tyle rozmawialiśmy, że miałam być spokojniejsza i "jak on ma ze mną rozmawiać, żeby
choć raz było inaczej". No nieee, tego już za wiele. Trzasnęłam drzwiami od sypialni,
padłam na kołdrę i wyłam jak dzik. Wziełam tabletkę na uspokojenie, pobeczałam
kolejne kilka minut i zasnęłam nie wiem kiedy. Obudziło mnie głaskanie po twarzy.

Zreflektował się... Trochę pomogło.

I chodzę jak zbity pies przez cały dzień. Miałam tyle super planów na dziś
i nic nie zrealizowałam, oprócz minimalnego nadrobienia zaległości książkowych. W sumie dobre i to...

Muszę coś ze sobą zrobić. Dziś i w ogóle.
Dziś - siadam w moim "poddaszowym atelier" i będę dłubać;) włączę ulubioną płytę i może uda mi się w tym wszystkim utopić głowę. Zwykle pomagało.
A w ogóle - pora na ruch. Ostatnie miesiące na hormonach nie zrobiły mi dobrze - ani pod względem zdrowotnym nie pomogły, a i ciało zdeformowało się nieco... Obiecuję sobie od dłuższego czasu coś z tym zrobić i ciągle coś. Od wtorku ruszam na rolki. Tak na początek.
A dalej będę myśleć. I działać oczywiście:)

Jutro będzie lepszy dzień...

Znam mój organizm jak zły szeląg. Dobre miałam przeczucie, że @ się zbliża.
A jak wczoraj pobeczałam się, "bo mi pan drogę zajechał" - nie miałam już wątpliwości.
Dziś zaczęłam plamić. Mam ochotę zakląć siarczyście... to o tydzień za wcześnie.
Jak zacznie się na dobre, mam iść na uesa. Jeśli znów będą torbiele, to mnie szlag trafi.
Właściwie to nawet nie mam wątpliwości, że trafi, bo będą. Zawsze są, jak nie pękną pęcherzyki, a skoro znów coś się dzieje za wcześnie, to nie pękły. Mimo nowego super hiper leku.

Nie wiem co myśleć.
Nie chce mi się płakać, nie lubię siebie z zapuchniętymi oczami. Ile można.
Nie chce mi się martwić, bo cóż mi to teraz da?!
Wiem jaki będzie kolejny plan działania - zrobię uesa, dostanę znów antykoncepcję, żeby znikły torbiele. Laparoskopii i tak nie zrobię teraz, bo dostałam propozycję terminu na 5 maja, a to pewnie będzie środek mojego okresu. Więc czekam do czerwca.

...Żyję w tym temacie z dnia na dzień, a przynajmniej staram się. Staram się nie miętolić w głowie ostatnich wydarzeń i też nie myśleć co będzie. Dziś jest dziś. Tak wygodniej.
Jednocześnie sobie myślę, dlaczego miałby się nie stać cud? Mało to kobiet, którym lekarze postawili o milion razy gorszą diagnozę, a które jeszcze z porannymi mdłościami obłapiały kibel?
Marzę, żeby obłapiać.
I będę obłapiać. Tylko moja droga do tego miejsca jest nieco dłuższa i jakaś taka wyboista...

ech... :( Moja siła na "autouleczanie" ma dziś mimo wszystko tendencję spadkową.
Jestem na granicy doła z płaczem, trudniej mi dziś przychodzi optymizm.
To pewnie PMS.
Pora spać. Jutro będzie lepszy dzień...

Tajemnica

Dziś już jest całkiem przyzwoicie. Choć przyłapuję się na lekkim zamartwianiu ... Jest 15 dc, a czuję się, jakbym niedługo miała dostać @. Jeśli tak się stanie, będzie oznaczało, że i po gonalu
pęcherzyki nie pękły... To niezbyt dobre... ale może to dlatego, że nie miałam pregnylu, którego nie było sensu podawać, skoro uaktywniła się niedrożna strona. Ech..

"Na pocieszkę" dostałam maila od koleżanki, która napisała: "zamiast się zabijać dla jednego celu, powinnaś pomyśleć o adopcji". Krew mnie zalała.
Jasne, jak nie będzie innego wyjścia, to pomyślę. Ale ja mam jeszcze tyle możliwości przed sobą! wrrr ...
Myślę, że mam wystarczająco dużo powodów do zmartwień i irytacji, nie potrzebne mi są "dobre", dołujące rady. To chyba czas, aby grono poinformowanych znajomych zostało jeszcze bardziej zawężone. Choć jest już okrojone bardzo bardzo.
To pora na niedoinformowanie. Sama z siebie i tak Im nie opowiadam, ale przestanę odpowiadać na pytania. Wszystkim. Mądrzy są, więc w końcu przestaną pytać.
Od dziś to moja tajemnica i mojego bloga, bo gdzieś muszę jednak dać upust emocjom.
A Im wszystkim powiem dopiero jak się uda.

Postanowione.


ps. nie spodziewałam się, że ktoś poza J. mnie czyta.
Jestem mile zaskoczona. Zrobiło się jakoś raźniej.

Pozdrawiam więc moje Podczytywaczki:)

chaos

Dziś będzie chaotycznie.

W ogóle zaczęłam się zastanawiać, czy nie wykasować tego bloga w cholerę.
Nie dzielić się niczym z nikim, nie mówić, nie opowiadać.
Choć miało to być tylko dla mnie...
Może powinnam działać "z ukrycia" i obiawić się jak się już wszystko uda.
Ale pociągnę to. Może czyta to kobieta taka jak ja.
Może jej lżej, że nie tylko ona tak ma ciężko i pod górkę w dążeniu do celu.

Dziś już mi lepiej. Pozbierałam się. W końcu to nie koniec świata, a niewypróbowanych możliwości mam jeszcze mnóstwo.
Nie zmienia to faktu, że chce mi się żygać na nieustannie padające "nie martw się, będzie dobrze". Jasne, że będzie, ja to wiem. Nie wiem tylko ile jeszcze muszę przejść, żeby tak było.
Z drugiej strony co 'Oni Wszyscy' mają mówić, skoro nikt się nie zmagał z tym co ja,
i skoro nie bardzo rozumieją o czym do nich mówię (Większość zatrzymała się na pojęciach: nieregularne cykle i zespół napięcia przedmiesiączkowego, a później już tylko test ciążowy;) ).
Fakt, nie opowiadam o tym każdemu, wiedzą tylko moi najbliżsi i to też nie wszyscy. Wiem, że mi (nam) kibicują i trzymają kciuki. I jest to super. Tylko Nieboraki już nie wiedzą jak reagować na moje nieustanne przeszkody. A ja zamiast to uszanować to się irytuję.
Swoją drogą 'przeszkody' to bardzo dobre słowo, bo trudno mówić o porażkach, skoro od jakiegoś czasu nie mogę przeskoczyć jednego etapu. Ha! znalazłam jakiś pozytyw;) Porażka brzmi i działa gorzej.

I udało się nawet trochę optymistycznie na koniec.... :)

nie może być doskonale? ...

i znów płacz i zgrzytanie zębami. Znów, znów, znów.
Czym ja sobie na to wszystko zasłużyłam?? czym??? czyyymmmm???

Jestem cała rozżalona.

W sobotę byłam na pierwszym usg, zobaczyć jak organizm reaguje na zastrzyki.
Reaguje, doskonale reaguje. Wyrosły 3 piękne pęcherzyki ale po niedrożnej stronie!
Zawsze wcześniej rosły po obu, czemu teraz tak? Babka dała nam czas do dziś, że może coś
się "wyhoduje". Gnałam więc dziś po śniadaniu od mamy, 250 kilometrów, żeby zobaczyć, że prawy jajnik ani drgnął.

Więc mogę się już "odstresować" - pytania czy pęcherzyki pękną i inseminacja się uda na razie nie padną.
Teraz czekam do następnego @ i laparoskopia. Koniec zabawy w ciuciubabkę.
Nie będę się ganiać z tymi jajkami i błagać jajniki, żeby łaskawie wyprodukowały coś porządnego.
Nie chcą po dobroci, to będzie przemocą.

Tyle na dziś.

a może zastrzyczek? :) ...

... tym tekstem rozbawił mnie dziś mój mąż, który z zegarkiem w ręku przybiegł o 18 do mych stóp, a właściwie uda, które miał kłuć;)

Znów przeżywałam jak wariatka. Że pierwszy raz zastrzyk samodzielny, czy zapamiętaliśmy obsługę tej dziwnej półautomatycznej strzykawki, czy nie przekręcimy miernika dawki o jedną miarkę w przód lub wstecz, czy małż właściwie wbije......
A on ze stuprocentowym spokojem, na luzie, strzykawa w łapę, cyk - ustawiona dawka, miejsce zdezynfekowane, cyk igła wbita, pstryk, płyn wstrzyknięty i po krzyku. Dżizes.. ;)

Jutro też będę przeżywać. To już chyba tak zostanie.
Ale jestem przeszczęśliwa, że nie muszę tego robić sama - na samą myśl robi mi się słabo.
A dwa.. taki efekt psychologiczny dla mnie, że to właśnie ON się w to włączył, że jest blisko i że współuczestniczy. Mogę jedynie powtórzyć: kochany mój.

Czuję się na razie ok. Trochę kołowata chodzę i na okrągło bym spała. Ale lepsze to niż wahania nastrojów i płacz. Niech więc tak zostanie.

Będę dzielna.

dobry dzień na "dzień dobry"

Ufff ile emocji, a to dopiero początek kwietniowej walki.
Wystartowałam dość pozytywnie - wyniki hormonów w normie, uuufffff,
dziś miałam usg - torbiele poginęły -uuuuuufffffffffffffff :)

Zaczęłam stymulację gonalem. Miłe zaskoczenie, bo pierwsza seria zamiast 690 kosztowała 550 PLN -to tak na marginesie.
Sam zastrzyk przeżywałam jak mega wielkie wydarzenie. Pierwszy miał być u lekarza, "pokazowy", reszta to praca domowa. Przerażał mnie fakt wbijania sobie igły....
Na szczęście mąż zaproponował, że pojedzie ze mną, zobaczy jak się to odbywa i będzie mi te zastrzyki robił. Kochany mój.
Teraz spokój do soboty. W sobotę kontrola i w zależności od tego ile i jakich pęcherzyków wyhodowałam będzie decyzja ile zastrzyków dodatkowo.

Teraz kiedy mam "wstęp" za sobą marzę, żeby rosły po drożnej stronie i żeby pękły...
A później będę dalej rozmyślać.

A jeszcze z miłych rzeczy - dziś wizytę u tej samej lekarki, ale chwilę po mnie miała M.
Zrobiła mi niespodziankę i dostałam w prezencie dwie ksiażki + rogaliki z serem własnej roboty.
Miłe to;) Teraz mam taki zapas książek do przeczytania, że mam w czym utopić głowę i zająć myśli. A muszę to robić, żeby nie zwariować. Dzisiejszy dzień mnie wykończył emocjonalnie, a to dopiero początek i tak właściwie nic takiego się jeszcze nie wydarzyło... Nie mam ochoty na jakikolwiek stres. Nie mam. I zrobię wszystko, żeby ten czas przetrwać jak najlepiej!

....i czekam...

...i ciągle czekam. Może to i lepiej, bo iui nie przypadnie na święta. Niemniej jednak zżera mnie ciekawość, czy w ogóle ją będę miała - czy w "środku" już wszystko ok.
Jutro z rana idę się pokłuć - kontrola hormonów. To też zagadka... mam nadzieję, że nie najadłam się tych garści leków na próżno. I że się znów coś nie zrąbie. Tego nie znoszę najbardziej. Jak się naprawia jedno i chrzani drugie...

Niech tym razem będzie inaczej... aż taką grzesznicą nie jestem, żeby ciągle ponosić kary...