Po laparoskopii...

I już po wszystkim.
Wtorek przed to był dzień dodatkowego stresu – kiedy to trzeba było już być w szpitalu, zrobić kilka badań, przygotować się, a później czekanie…
Parę nerwowych łez w środowy poranek, potem już tylko „odlot” w żyłę i pobudka na OIOM’ie. Wiele z tego miejsca nie pamiętam, poza tym, że coś pikało, co chwilę ktoś podchodził, pytał jak się nazywam i spisywał parametry z urządzeń znad głowy i podłączał kolejne kroplówki. Po trzech godzinach przewieźli mnie na salę. Lekko kołowata, trochę obolała, z mdłościami i nowym nabytkiem w postaci trzech dziurek z supełkami – jedna w pępku, dwie poniżej. Zgrabne, nie będzie po nich śladu...
Kolejne trzy dni ciężkie, ruchowe ograniczenie, straszne wymioty i temperatura. W sobotę wyszłam do domu. Po 5 dniach niejedzenia na wadze -3 kilo. Na najbliższe dni dieta.

Ale to wszystko jest nieważne, zupełnie nieważne, ponieważ … udało się udrożnić moją lewą stronę! Przy okazji pani doktor zrobiła mi Elektrokauteryzację jajników, co ma szansę usprawnić pracę moich jajników w aspekcie owulacji. Oby.

Przyznam szczerze nie liczyłam na zbyt wiele, nie oczekiwałam niczego. Fakt, jakąś nadzieję miałam, w przeciwnym razie nie zdecydowałabym się na zabieg. A radość to dla mnie przeogromna i mimo wszystko niespodzianka. Aż się boję cieszyć. Boję się pomyśleć co dalej. Znam dalszy plan działania, mam wszystko omówione z moją panią doktor. Ale mam mega dystans do wszystkiego. Co pomyślę, że jestem w miarę „naprawiona” to przechodzi mi dreszcz po plecach z obawy czy nie schrzani się jeszcze coś. Chyba wolę nie myśleć. Nie chcę myśleć. I cieszę się z podjętej decyzji nie mówienia nikomu o tym, co się ze mną dzieje. Jestem dużo spokojniejsza. Nikt mnie nie dopytuje, nikt nie drąży, nikt nie docieka „co dalej , skoro już po zabiegu”.

Ciekawe swoją drogą co mi przygotował los. Ale czas pokaże.
A teraz jestem w domu do połowy czerwca i odpoczywam. I jest mi tu bardzo, ale to bardzo dobrze:) Czuję się całkiem przyzwoicie. Boli coraz mniej, rany goją się niemalże błyskawicznie. I tak ma być! ;)

PS. Dziękuję za kciuki:)