Tajemnica

Dziś już jest całkiem przyzwoicie. Choć przyłapuję się na lekkim zamartwianiu ... Jest 15 dc, a czuję się, jakbym niedługo miała dostać @. Jeśli tak się stanie, będzie oznaczało, że i po gonalu
pęcherzyki nie pękły... To niezbyt dobre... ale może to dlatego, że nie miałam pregnylu, którego nie było sensu podawać, skoro uaktywniła się niedrożna strona. Ech..

"Na pocieszkę" dostałam maila od koleżanki, która napisała: "zamiast się zabijać dla jednego celu, powinnaś pomyśleć o adopcji". Krew mnie zalała.
Jasne, jak nie będzie innego wyjścia, to pomyślę. Ale ja mam jeszcze tyle możliwości przed sobą! wrrr ...
Myślę, że mam wystarczająco dużo powodów do zmartwień i irytacji, nie potrzebne mi są "dobre", dołujące rady. To chyba czas, aby grono poinformowanych znajomych zostało jeszcze bardziej zawężone. Choć jest już okrojone bardzo bardzo.
To pora na niedoinformowanie. Sama z siebie i tak Im nie opowiadam, ale przestanę odpowiadać na pytania. Wszystkim. Mądrzy są, więc w końcu przestaną pytać.
Od dziś to moja tajemnica i mojego bloga, bo gdzieś muszę jednak dać upust emocjom.
A Im wszystkim powiem dopiero jak się uda.

Postanowione.


ps. nie spodziewałam się, że ktoś poza J. mnie czyta.
Jestem mile zaskoczona. Zrobiło się jakoś raźniej.

Pozdrawiam więc moje Podczytywaczki:)