chaos

Dziś będzie chaotycznie.

W ogóle zaczęłam się zastanawiać, czy nie wykasować tego bloga w cholerę.
Nie dzielić się niczym z nikim, nie mówić, nie opowiadać.
Choć miało to być tylko dla mnie...
Może powinnam działać "z ukrycia" i obiawić się jak się już wszystko uda.
Ale pociągnę to. Może czyta to kobieta taka jak ja.
Może jej lżej, że nie tylko ona tak ma ciężko i pod górkę w dążeniu do celu.

Dziś już mi lepiej. Pozbierałam się. W końcu to nie koniec świata, a niewypróbowanych możliwości mam jeszcze mnóstwo.
Nie zmienia to faktu, że chce mi się żygać na nieustannie padające "nie martw się, będzie dobrze". Jasne, że będzie, ja to wiem. Nie wiem tylko ile jeszcze muszę przejść, żeby tak było.
Z drugiej strony co 'Oni Wszyscy' mają mówić, skoro nikt się nie zmagał z tym co ja,
i skoro nie bardzo rozumieją o czym do nich mówię (Większość zatrzymała się na pojęciach: nieregularne cykle i zespół napięcia przedmiesiączkowego, a później już tylko test ciążowy;) ).
Fakt, nie opowiadam o tym każdemu, wiedzą tylko moi najbliżsi i to też nie wszyscy. Wiem, że mi (nam) kibicują i trzymają kciuki. I jest to super. Tylko Nieboraki już nie wiedzą jak reagować na moje nieustanne przeszkody. A ja zamiast to uszanować to się irytuję.
Swoją drogą 'przeszkody' to bardzo dobre słowo, bo trudno mówić o porażkach, skoro od jakiegoś czasu nie mogę przeskoczyć jednego etapu. Ha! znalazłam jakiś pozytyw;) Porażka brzmi i działa gorzej.

I udało się nawet trochę optymistycznie na koniec.... :)