Nijakość

Do ginki nie zadzwoniłam. Bieganina w pracy, nie miałam kiedy, a po powrocie do domu jakoś zwiędłam. Miętoliłam w garści telefon i kartkę z pytaniami do niej i na tym się skończyło.
Jeden dzień w tą czy w tamtą nie robi mi różnicy. I tak kolejny cykl stracony, bo pod rząd nie można stymulować.

Ostatnie wydarzenia spowodowały u mnie lekkie zobojętnienie. Może to i lepiej, łatwiej będzie mi przyjąć kolejne niepowodzenia. Trzyma mnie to już od jakiegoś czasu, pewnie dlatego ostatnio płakałam tylko w weekend, a nie na przykład do dziś;)

A dziś? dziś rozmawiałam z koleżanką, która "zachodziła w ciążę" również ponad dwa lata i się udało, a teraz dookoła ma mnóstwo starających-niemogących i takich, które po wielu latach są szczęśliwymi mamami. Optymistyczne. Huśtawka znów na górze... ?
Może i tak.
Z drugiej strony dopadło mnie zniechęcenie i taka nijakość. Nie chce mi się o tym wszystkim myśleć, ale analizuję, więc jednak myślę.
Nie chce mi się dziś ustalać kolejnego superplanu. Zapewnie znajdzie się jeszcze jakaś garść leków, którymi mnie nie karmiono. I ok. Będę je "jadła". Ale z nastawieniem, że później może będzie trzeba łykać kolejne, inne, nowe, lepsze, prowadzące do celu lub znów "pudłujące".

Jestem na to wszystko gotowa, bo wiem, że kiedyś się na pewno nam uda. Musi.